Paul Lafargue’nin Tembellik Hakkı isimli, fiziki olarak ince ancak anlamsal olarak epeyce kalın olan kitabını her birey okumalı. Kitabın kendi gibi anlattıkları da oldukça yalın.
Esasen Dünyamızdaki doğal kaynaklar, insan ihtiyaçlarını karşılayamayacak kadar kıt değil. Gerçeklikten kopuk ihtiyaçlar yaratarak bu kaynakları gereksiz yere tüketen bu içerisinde yaşadığımız sermayedar odaklı sistem.
Bir kasabada 1000 kişi yaşıyorsa eğer, o kasabanın bir yıllık ayakkabı ihtiyacı en fazla 3000 çift ayakkabıdır. 3001. çift lüks değil, doğrudan israftır. 3000 çiftten fazlasını üretmek fuzuli yere çalışmak demektir. Ve telafisi olmayan zamanımızı, kapitalizmin -doğası gereği- sürekli, belli/belirsiz periyotlarda kriz üreten aşırı tüketim fetişinin tetiklediği şuursuz üretim için lüzumsuz yere harcamamız demektir.
Zaman herkes için aynı hızda akarken, tembellik yapmak neden yalnızca “bir kısım insanın” hakkı olsun!?
Ali Balaman
Bir Cevap Yazın